Leeuwen, Hans van

Atelier Nachtegaal

Hans van Leeuwen

Van de nood maak ik een deugd. De ziekte van Parkinson houdt mij in zijn greep, maar de penseel blijf ik stug gebruiken. Ik heb een enorme scheppingsdrang, zonder enige beperking in materiaal- en onderwerpskeuze.

Paradoxaal genoeg zette Parkinson de deur open voor een carrière in de kunst. Middels landschappen, stadsgezichten, stillevens, portretten en menselijke taferelen onderzoek ik alle aspecten van het schilderen. Ertussendoor mag ik mij graag uitleven op keramiek en beeldhouwwerk. Mijn atelier puilt uit van de resultaten. Het is niet zo dat ik pas met schilderen en beeldhouwen ben begonnen toen de diagnose werd gesteld. Maar het gevolg van Parkinson heeft er wel voor gezorgd dat ik mijn talenten nu ten volle kan ontplooien. Zolang ik kunst kan maken, zal ik kunst maken.’

Mijn creativiteit kwam er al vroeg uit. Van kinds af aan wilde ik kunstenaar worden. Ik verzamelde stompjes kleurpotloden, haalde de kern eruit en stampte deze fijn met water om aan verf te komen. Op bouwterreinen scharrelde ik natuurklei op om daarmee te boetseren. In de vrije tijd bleven schilderen, tekenen, aquarellen en boetseren een voortdurende passie. Om mij hierin steeds beter te bekwamen, ging ik lessen volgen bij de Veenendaalse beeldhouwer Janneke Boon en de Arnhemse schilder David Tonnaer.

Mijn hoofdzakelijk figuratieve schilderijen, tekeningen en beelden zijn moeilijk in een hokje te stoppen van welk “isme” dan ook. Ik heb een ongecompliceerde visie op kunst. Bij mij draait alles om het scheppen van schoonheid. Het moet gewoon een plezier zijn om naar een werkstuk te kijken. De emotie die ik heb ervaren bij het maken van een werkstuk moet ook worden ervaren bij de beschouwing ervan.

Thans volg ik een opleiding bij het Utrechts centrum voor de kunsten en maak langzaam de omslag van afbeelden naar verbeelden. Dit resulteerde in het afgelopen jaar in cartoonachtige taferelen van mensen in absurde situaties.